Jos Verdonck ‘Joske Knip’

Als kleine jongen speelde Jos accordeon. Hij kreeg de raad om geen werk aan de haven of in een fabriek aan te nemen, maar om kapper te worden: “Dan blijven je vingers soepel”. Accordeon en coiffeur, de ideale combinatie.

Jos begon zijn carrière als net-geen-veertienjarige leerjongen bij een klein kapperszaakje op de Turnhoutsebaan. Veel mocht hij niet doen van zijn baas: inzepen, keren en luisteren. Maar zo leer je natuurlijk geen vak. En dus ging hij zich op zijn vijftiende aanbieden bij een andere kapper op de Ten Eekhovelei. Zijn nieuwe patron was een norse man. “Kunt gij wel haar snijden?” heette hij Jos welkom. “Toch een beetje.”, loog Jos, die nog nauwelijks een schaar in zijn handen had gehad. “Kom maar mee, en laat ‘s zien.”, zei de man en hij troonde zijn aspirant mee naar de grote omhaagde tuin achter de winkel. Daar kreeg Jos een haagschaar in zijn handen. “Zie dat het recht is en kom mij maar halen als alles is gesnoeid!”. Met een bemoedigend ‘het kan ermee door’ werd Jos op het einde van die dag aangenomen. Na zijn uren volgde hij avondschool. Daar was hij altijd bij de besten van de klas. Op 19 – jarige leeftijd  begon hij zijn eigen zaak in de Gallifortlei.

Op het einde van de jaren zestig van de vorige eeuw werd Jos telkens geselecteerd voor de nationale ploeg haarkappen én voor het wereldkampioenschap. Op 15 september 1970 werd Jos Verdonck in Stuttgart voor een publiek van meer dan honderdduizend toeschouwers wereldkampioen herensnit.

Jos’ echtgenoot Andrea Kesteloot hielp in het kapsalon van haar man, maar haar passie was altijd beeldende kunst. Dat haar man een prijzenbeest was, maakte haar apetrots. Hij verdiende eigenlijk een standbeeld, vond ze. Dat ze dat moeilijk letterlijk zou kunnen waarmaken, wist ze wel. Maar toen begin jaren negentig bij een festiviteit de Reuzen van Deurne zich door de smalle straatjes van Deurne Dorp wrongen, kreeg Andrea plots een ingeving. Een standbeeld lukte dan misschien niet, maar een reus… Andrea maakte de kop van de reus, Joske Knip, met als basis een wastonnetje. Het moeilijkste waren nog de oren uit papier-maché, vond Andrea. Om ze sneller te laten drogen, legde een bevriende tuinier ze in zijn serre tussen de tomaten.